BBTK

20-5-2019 15:33 Afdrukken

Zij die uw sociale zekerheid hebben gemaakt, zullen haar het beste beschermen en verbeteren

Getuigenissen

Carla, 40 jaar:

Ik heb een haat-liefdeverhouding met tandartsen… Net zoals de meesten denk ik.  Ik heb jarenlang een beugel gedragen en moest ook de beruchte operatie aan mijn wijsheidstanden ondergaan. Destijds heeft dit alles veel geld, pijn en tijd gekost, maar ik moet toegeven dat de resultaten voor zich spreken.

Nu dit alles achter mij ligt, moet ik mijn glimlach ook goed onderhouden. En de rekening loopt snel op. Gelukkig moeten we voor alle nodige zorg niet de volle pot betalen.


Daarom wil ik zeggen … bedankt sociale zekerheid om tandzorg tot 18 jaar terug te betalen! Als je elk kind jaarlijks op tandartscontrole wil laten gaan, zoals overal wordt aangeraden, kunnen de kosten snel oplopen. Vooral als je kinderen zo graag snoepen als die van mij.


Als je ziet hoe het elders is, dan vind ik dat we echt wel het geluk hebben met de sociale zekerheid in België!

Kim, 32 jaar:

Ik werk voltijds en wil dat ook blijven doen zodat ik een volledig pensioen krijg maar dat is toch niet evident hoor. Zo werk ik regelmatig tot 19u maar de crèche sluit al om 18u. Wat moet je dan doen? Mijn ouders vangen op wanneer ze kunnen maar zij werken beiden nog. Ze zijn gek op hun kleinzoon maar hun lichaam wilt niet altijd mee. 

Als ik sommige politici hoor praten dan boezemt me dat wel angst in. Wanneer mijn zoon eindelijk zelfstandig genoeg zal zijn, is het misschien wel mijn beurt om voor mijn ouders te zorgen. We horen dan dat we langer gaan moeten werken en dat er bespaard moet worden op gezondheidszorg maar rondom mij zie ik meer en meer collega’s ziek worden. Dat klopt toch niet?
 
Daarom vind ik een sterke sociale zekerheid zo belangrijk. Iedereen kan pech hebben. We moeten zorgen dat iedereen een waardig leven kan leiden. Tijd om de sociale zekerheid terug naar waarde te schatten en haar te versterken!

Thomas, 38 jaar:

Ik was echt dol op mijn beroep als administratief assistent. Een leven aan full speed ten dienste van mijn team! Overuren presteren of mijn vakantie inkorten? Ik draaide er mijn hand niet voor om. Ik deed elke dag nog een extra inspanning zodat alles op rolletjes zou lopen.

Het is eigenlijk geleidelijk aan gekomen. Ik had al een tijdje last van rugpijn, ik was de hele tijd uitgeput… Op een dag, ik weet niet goed wat er gebeurde, ging het licht uit. Daarna was niets nog hetzelfde, mijn werk was volkomen zinloos geworden. De kleinste taak leek onoverkomelijk, ik verdroeg niet de minste tegenspraak… Het was echt de hel.

Na een maand ben ik met veel moeite tot bij de huisarts geraakt om hem om een vitaminekuur te vragen. We hebben een uur lang gepraat en hij was het die voor het eerst de term burn-out in de mond nam. Hij liet me geen keuze en zette me meteen voor 2 maanden thuis, daarna volgden nog eens 2 maanden en dan ook meteen de 6 daaropvolgende maanden.
Na zo’n lange ziekteperiode ben ik uiteraard op de ziekenkas beland. Gelukkig heeft de sociale zekerheid een deel van mijn loon voor haar rekening genomen toen. Als alleenstaande weet ik niet wat ik anders zou hebben gedaan. Nu werk ik halftijds in een ander bedrijf, ik heb eindelijk wat tijd voor mezelf. Een wereld van verschil.

 

Bruno, 40 jaar:

Eindelijk vakantie … Wat een plezier om andere lucht in te ademen, het leven van alledag los te laten, te doen wat je graag doet en het werk een paar dagen te vergeten. Of toch, wat minder aan het werk te denken, da’s al niet slecht.

Door alle facturen, kosten en huur die je moet betalen, is het niet evident om de rest van het jaar te sparen. Gelukkig is er het betaald verlof! Alle tijd die je niet werkt, zou anders minder loon in je zak zijn. Geen inkomsten en extra kosten, dit alles door de vakantie? Het sop zou de kool niet waard zijn. In ieder geval zou ik wel twee keer nadenken alvorens ik op vakantie zou gaan, hoe kort ook… Naar de Bahama’s of de Ardennen, mocht het betaald verlof niet bestaan zou het heel moeilijk zijn om op reis te gaan, dat is zonneklaar.


Peter, 27 jaar:
Mijn auto was mijn alles. 5 jaar oud, geen enkel krasje, net door de autokeuring gegaan. Maar dat was buiten de ochtend van 8 april gerekend. Ik nam toen de auto om naar het werk te gaan, het regende wel maar daarvoor blijf je nog niet thuis, vooral in België niet.

Volgens wat me verteld werd, is de auto onbestuurbaar geworden en ben ik verschillende keren over de kop gegaan.
Blijkbaar ben ik enkele weken later wakker geworden op de intensieve zorgen van het dichtstbijzijnde universitaire ziekenhuis. Het zag er erg uit.

Anderhalve maand in het ziekenhuis, 15 maanden in het revalidatiecentrum, 6 maanden verplichte rust en ook nu nog enkele uren kinesitherapie per week… Gelukkig was de sociale zekerheid er om mijn medische kosten te betalen. De sociale zekerheid betaalde me ook een inkomen tijdens mijn arbeidsongeschiktheid. Zonder dat systeem weet ik niet hoe ik die moeilijke maanden had kunnen doorkomen. Nu heb ik me vooral op mijn gezondheid en herstel kunnen focussen. 

Share/Bookmark