BBTK

16-5-2019 16:32 Afdrukken

Zij die uw sociale zekerheid hebben gemaakt, zullen haar het beste beschermen en verbeteren

Getuigenissen deel II


Karolien, 37 jaar:

Eindelijk was het zover. We probeerden al jaren om een kindje te krijgen. Nu ongeveer een jaar geleden, na tal van bezoeken aan de vruchtbaarheidskliniek, kreeg ik eindelijk het nieuws dat ik zwanger was. Ik was in de zevende hemel.
Ik heb onmiddellijk mijn werkgever ingelicht zodat hij zich kon voorbereiden op mijn afwezigheid. Vroeger dat ik dat je tijd genoeg had om alles te regelen … mooi niet! Er is zoveel te doen, zoveel dingen waaraan je moet denken, dat het zo voorbij is.

Gelukkig kon ik rekenen op de de sociale zekerheid om een deel van de kosten op zich te nemen en mijn gezin een inkomen te waarborgen tijdens mijn moederschapsverlof. Al de spullen die je moet kopen, de aanpassingen die je moet doen in je woning … een gewaarborgd inkomen is geen overbodige luxe. Dat is onbetaalbaar als je partner geen vast contract heeft.

Steve, 29 jaar

Ik werkte al 6 jaar in hetzelfde bedrijf. Ik had een vast contract en supertoffe collega's. Op een dag besloot de directie om een deel van onze activiteiten te delokaliseren naar India. Ons hele leven stond op zijn kop en als toppunt moesten wij nog diegenen die onze job zouden overnemen opleiden via videoconferenties. De vooruitgang staat niet stil.

Ik heb nochtans een universitair diploma. Ik had een aantal jaar ervaring, maar toch is het niet zo makkelijk om snel een nieuwe job te vinden. Zelfs als het niet jouw schuld is, krijgt je zelfvertrouwen onvermijdelijk een knauw.

Gelukkig garandeert de sociale zekerheid je een inkomen als je je baan verliest. Hoeveel tijd zou je kunnen besteden aan de zoektocht naar een baan als je intussen kleine baantjes moet aannemen om je huur en je facturen te kunnen betalen? Nu kon ik me vooral toeleggen op mijn toekomstige carrière. Een opleiding volgen, de tijd nemen om je cv te updaten en sollicitatiebrieven schrijven die het lezen waard zijn. We kunnen dat niet echt "uitkering" noemen, het is eerder een investering in de toekomst.

Nu je 't zegt, duim voor mij, ik heb twee gesprekken volgende week. Ik geloof erin!

Sandra, 46 jaar

Een vreemd knobbeltje. Erg moe zijn. Vermageren. Naar de dokter. Medische onderzoeken. Diagnose. Het dringt door. Je omgeving inlichten. Gelukkig steunen zij je volop. Medicatie. Bestralen. Chemo. Een tijdje medisch halftijds werken, daarna in langdurige ziekte om de behandeling te ondergaan en te herstellen. Opnieuw zin krijgen in het leven. Opnieuw aan het werk gaan met een aangepast uurrooster en, uiteindelijk, opnieuw voltijds aan de slag gaan.

Dat was meer dan twee jaar lang mijn leven. Net als iedereen had ik er veel voor over gehad om geen borstkanker te krijgen. Maar het is nu zo, ik heb het gekregen en je kiest er niet voor. Ik heb moeten vechten als nooit tevoren, het was niet altijd even makkelijk, het ging met ups en downs, maar het resultaat is er wel: ik ben nu al vier jaar in volledige remissie. Het is echt een wonder.

Gelukkig werd mijn behandeling grotendeels terugbetaald. Ik had gedurende al die maanden ziekte een inkomen, daarna een loontoeslag tijdens mijn periode van medisch halftijds werk. Het was een grote opluchting dat ik op mijn eigen ritme weer kon gaan werken en me geen zorgen moest maken over wat er in het laatje kwam. Na jaren te hebben bijgedragen voor anderen, dank ik de sociale zekerheid en de andere mensen die me door deze pikzwarte periode hebben geholpen

Johan, 67 jaar

Ik heb 45 jaar lang gewerkt. Ik was bijna nooit ziek en nam enkel vakantie zoals iedereen. Ik heb een mooie loopbaan gehad, maar ik voelde me niet meer piepjong, het was tijd om ermee te stoppen. Het is nu aan de jongeren.
Blijf ik in België, vertrek ik naar het buitenland? Da's een goeie vraag. Ik heb in ieder geval besloten om tijd voor mezelf te nemen!

Na al die jaren waarin ik bijdragen betaalde, is het nu mijn beurt om een inkomen te ontvangen waarmee ik een deel van mijn loon behoud. Als ik zie hoe het er in het buitenland aan toe gaat, is het een luxe om nog te kunnen stoppen met werken op 65 jaar en een minimaal bedrag te ontvangen om van te leven. Niet iedereen heeft de mogelijkheid gehad om iedere maand bij te dragen voor een groepsverzekering. Gelukkig is er de sociale zekerheid zodat iedereen een minimum behoudt om te leven na een goed gevulde loopbaan.

Sorry, maar ik moet er vandoor, mijn les Japans begint over 20 minuten!

Share/Bookmark