BBTK

31-1-2018 12:10 Afdrukken

Neen, we laten de tewerkstelling bij Carrefour niet doodbloeden!

1.233 banen op de schop. Eén werknemer op tien. De derde herstructurering op iets meer dan tien jaar tijd. De cijfers blijven ons zwaar op de maag liggen. De trieste aankondiging van Carrefour Belgium stuurt een nieuwe schokgolf door de handelssector en door de arbeidsmarkt in het algemeen. Ze legt opnieuw de tekortkomingen bloot van een stelsel waarbij bedrijven die winst maken het zich kunnen veroorloven om zonder scrupules hun aandeelhouders te verrijken en tegelijk personeel op straat te zetten, en dat terwijl de arbeidsvoorwaarden er almaar op achteruitgaan. En zowel de werkgevers als de politici lijken hun deel van de verantwoordelijkheid in dit spelletje te hebben. 

Carrefour, kampioen van de herstructurering

Sinds Carrefour iets meer dan tien jaar geleden zijn intrede deed op de Belgische markt, is het bedrijf voortdurend personeel blijven afromen. In totaal staat de teller al op 7.000 werknemers minder.

Hoe zeker zijn we dat deze 3de herstructureringsgolf eindelijk de laatste is en dat er echte toekomstgaranties zijn voor de werknemers van Carrefour in België? We hebben het onaangename gevoel dat we in een slechte film zonder einde zitten waarin het slechtste nog moet komen…

De waarheid is dat de bestuurders van de Franse groep er nooit in geslaagd zijn om de behoeften en het subtiele onderscheid van de Belgische markt correct in te schatten. Ze hebben de concurrentie onderschat en nooit echt een sterke positionering kunnen vinden.

Aandeelhouders worden verwend, personeel afgedankt

Wat in het geval van Carrefour opnieuw vragen oproept, is het gemak waarmee een bedrijf dat winst maakt (meer dan 1 miljard euro voor de groep in 2016) en dat aan zijn aandeelhouders rijkelijke dividenden blijft uitkeren (zowat 50 miljoen euro in 2016), van vandaag op morgen zonder veel problemen kan beslissen om duizenden mensen te ontslaan. Wat ook choquerend is als je er even bij stilstaat, is dat de verschillende maatregelen die de regering-Michel de laatste jaren heeft ingevoerd (verlaging van patronale sociale bijdragen van 33 naar 26% in het kader van de tax-shift, loonmatiging, indexsprong, enz.) mee geholpen hebben om de zakken van diezelfde aandeelhouders te vullen…

Vandaag krijgen de werknemers volop af te rekenen met de gevolgen van het gebrek aan commerciële visie van Carrefour, de bewuste keuze om aandeelhouders vóór werknemers te stellen en het raderwerk van een systeem dat het mogelijk maakt om te ontslaan zonder echte economische reden ‘zolang de procedure maar nageleefd wordt’. En op dat punt is het inderdaad zo dat de bestuurders van Carrefour de regels tot op de letter hebben nageleefd. Ze hebben het strikte kader van de wet-Renault gevolgd door hun beslissing op een bijzondere ondernemingsraad aan te kondigen, ook al ging het dan om minimalistische informatie die langs de neus weg en uiterst kil werd meegedeeld. 

De regering als doodgraver van kwaliteitsvolle tewerkstelling in de handel

De reacties van de politieke verantwoordelijken lieten niet op zich wachten: ze willen “de werknemers steunen”. De regering betreurt zogezegd ten zeerste het op handen zijnde sociale bloedblad, maar heeft wel al die tijd mee het graf gegraven van (de kwaliteitsvolle tewerkstelling in) de handel... Kijk maar naar de resem maatregelen die ze heeft doorgevoerd: uitbreiding van de flexi-jobs, versoepeling van studentenarbeid, van nachtwerk, van deeltijds werk, enz.

We hebben heel wat bedenkingen bij alle verklaringen die we de laatste dagen mochten aanhoren. Sommige regeringsleden vonden plots zelfs dé ideale oplossing voor de afgedankte werknemers: er zouden op de markt liefst 146.000 ‘jobs jobs jobs’ vacant zijn (tweederangsbanen, substatuten, met onzekere contracten en povere arbeidsvoorwaarden). Erger nog, ze zijn zich zelfs helemaal in het debat komen mengen door openlijk de optie van SWT (voormalig brugpensioen) van tafel te vegen omdat dat in het geval van Carrefour een slecht signaal zou zijn. 
We nemen nota van de (veel te late) belangstelling van de regering voor het lot van de werknemers van Carrefour en van de handel in het algemeen. Maar laat het duidelijk wezen: de bedrijfsonderhandelingen zijn de zaak van de sociale gesprekspartners. Geen sprake van dat de politiek zich met dit dossier komt moeien.

Alternatieven voor ontslagen vinden

Nu moet het sociaal overleg zijn verloop kennen. Na de schok van de aankondiging volgden heel wat acties en reacties. De werknemers wachten nu af en stellen zich heel wat vragen. In een eerste fase willen de vakbonden volledige, gedetailleerde informatie van de directie krijgen en de nodige tijd nemen om alle mogelijkheden te onderzoeken. We zullen ons ten volle inzetten om de sociale impact te beperken en alternatieven te vinden. Tot slot eisen we ook een echt toekomstproject dat steek houdt. De directie moet kleur bekennen en duidelijk uitleggen wat ze morgen in België wil doen met Carrefour en met de 10.000 mensen die er werken. Neen, we zullen de arbeidsvoorwaarden en de tewerkstelling in de winkels niet laten doodbloeden. Neen, we geven de moed niet op en we leggen ons hier niet zomaar bij neer.

Share/Bookmark