Bayer Antwerpen gaat niet dicht

(Vervolg)

In de media werden jullie meteen met de vinger gewezen: nog liever een sluiting van een bedrijf dan toegevingen doen.

Bruno Verlaeckt: “De media stapten volledig mee in het verhaal van de plaatselijke directie van Bayer. Die wilde ons uitspelen tegen onze Duitse collega’s in Urdingen (de tweede Bayer-vestiging die polycarbonaat maakt). Wie het verst ging in de toegevingen, mocht open blijven. De andere fabriek zou onherroepelijk dicht gaan.”

Jan Martens: “We hebben uiteraard zelf contact opgenomen met de Duitse vakbond. Een deel van de vakbondsdelegatie is meteen in de wagen gestapt en naar Antwerpen gereden. Heel leerrijk. Want wat bleek? Hun directie vertelde een heel ander verhaal. De afbouw van de capaciteit in polycarbonaat was helemaal niet zo dringend en bovendien zou Antwerpen sowieso aan 100 % blijven draaien. Informatie die we kregen dankzij de informele contacten die de delegatie over de loop der jaren had aangeknoopt via de Europese Ondernemingsraad. Zo zie je maar hoe belangrijk het tegenwoordig is om als vakbond internationaal te denken.”

Bruno Verlaeckt: “Bovendien is het gewoon pertinent onwaar dat we niet wilden onderhandelen. We wilden dat toen en nu nog steeds. Maar onderhandelen doe je met twee, waarbij je geeft en neemt. En wat op tafel lag: ‘werkzekerheid’ is bij Bayer sowieso een lege doos. We hebben bij Bayer al eens dergelijke akkoorden gesloten, maar kijk eens naar de evolutie in de tewerkstelling! Van 2700 naar 842 op tien jaar tijd. Daden spreken luider dan woorden. Winst is het bedrijf trouwens altijd blijven maken. In 2009 ging het nog om € 190 miljoen.”

Eind december veroordeelde bijna iedereen, tot Vlaams minister-president Peeters toe, jullie gedrag als gevaarlijk en onverantwoord. Hoe ga je daarmee om?

Bruno Verlaeckt: “Onze delegees kregen het moeilijk door de stortvloed van foute informatie die over het dossier werd verspreid. Toen ze terug op het bedrijf kwamen na de laatste mislukte ‘verzoening’ op het ministerie van sociaal overleg (waarbij de directie gewoon haar standpunt herhaalde) lag al een bedrijfsblaadje klaar om hun houding te veroordelen. Dan krijg je een volledig weekend waarin er telkens op het nieuws wordt herhaald dat de vakbonden spelen met de toekomst van 842 gezinnen. En als kers op de taart moeit de Vlaams minister president zich in de Zevende Dag met het dossier, waarbij ook hij het dossier op één hoop smeet met Opel en DHL. Dat allemaal om te tonen dat hij ‘daadkrachtig’ kon zijn waarschijnlijk.”

Jan Martens: “De delegatie heeft meteen 25 personeelsvergaderingen belegd, in shiften. Aan elke werknemer werd persoonlijk het volledige verhaal uit de doeken gedaan. Zo herwonnen ze het vertrouwen van een groot deel van het personeel. Soms werden ze zelfs op applaus ontvangen. Hoedje af voor die gasten.”

Het dossier kende een eigenaardige afloop: de Europese topman zakte naar Antwerpen af om aan te kondigen dat er van een sluiting geen sprake was. Wat is er toen gebeurd?

Jan Martens: “Wat duidelijk is, is dat de lokale directie is teruggefloten. Ze hadden ook iets op gang gebracht dat ze niet meer onder controle hadden. Wat in essentie een dossier op bedrijfsniveau was, werd door Jan en alleman gebruikt om politieke of andere spelletjes te spelen.”

Bruno Verlaeckt: “Wij blijven in elk geval nog steeds bereid om te onderhandelen, maar dan serieus deze keer, zonder spelletjes. Ik heb in elk geval nog een kerstkaartje gekregen van de Antwerpse directeur, dus hij weet ons nog wonen (lacht).”