De pers onder druk
De economische crisis komt dagelijks aan bod in de pers. Maar het gaat niet goed met de pers zélf. Bijna elke week worden nieuwe werknemers er bedreigd met herstructureringsplannen, als ze al niet gewoonweg ontslagen worden.
Het gaat om journalisten, maar ook administratieve bedienden, technici, productiemedewerkers, grafici of arbeiders in de drukkerijen...
Maar volstaat de economische crisis wel om hun ontreddering te verklaren? De vraag stellen is ze beantwoorden!
Zowel in het noorden als het zuiden van het land worden de werknemers van de mediasector sinds de zomer van 2008 met grote herstructureringsplannen (zie kader hiernaast) geconfronteerd. Kortom, collectieve ontslagen en een vermindering van het aantal banen. Hoe valt dit te verklaren?
De directies van de persgroepen klagen over de dalende reclame-inkomsten die een groot deel van hun middelen uitmaken. In zowel vermeende als echte crisisperiodes kijken bedrijven beter uit: ze drukken de kosten. Vaak komen hun publicitaire investeringen het eerst aan de beurt. Dat staat vast. Maar anderzijds verloor de geschreven pers de laatste decennia nogal wat van zijn marktaandelen aan televisie, radio, websites, sociale netwerken zoals Facebook, enz.
Daarom hebben de meeste mediagroepen ervoor gekozen om op verschillende paarden te wedden. Ze beschikken over verschillende soorten media en kunnen de bokkensprongen van de reclamemarkt of van hun doelgroepen beter opvangen.
Wat niet afneemt is het koortsachtige streven van de aandeelhouders om steeds meer winst proberen bijeen te scharrelen. En jammer dan als de kwaliteit van de artikels of uitzendingen hiervan de dupe is. Is een bepaalde bediende te oud en te duur? Buiten ermee! Is een bepaalde redacteur jong? Des te beter, dan kan hij ook zelf foto’s nemen met zijn digitaal toestel en alles meteen op de website plaatsen! Niet tevreden? Dan gaat de voorkeur uit naar een (schijn)zelfstandige, die is flexibeler want... hij is afhankelijker van de goodwill van de bazen om bij hem bestellingen te plaatsen. Nog beter: dit zal zijn collega-werknemers onder druk zetten, want zij zullen zich verplicht zien om, met tegenzin, sneller en vaak ook slechter te presteren. En als hij zijn job dan beu is en ontslag neemt, wordt hij niet vervangen.
Samen met de werknemers van al die bedrijven strijden de afgevaardigden en vertegenwoordigers van de BBTK om zoveel mogelijk banenverlies te voorkomen. Creatief als ze zijn, doen ze systematisch alternatieve voorstellen waarin ze ook rekening houden met het behoud van de kwaliteit op lange termijn.