BBTK > Nieuws > De crisis herbekeken door de ogen van…

4-10-2018 12:03 Afdrukken

 

De crisis herbekeken door de ogen van…

Pascal, Marjorie en Christophe zijn alle drie afgevaardigden en werknemers in de banksector. Ze vertellen ons hoe zij de beruchte crisis van 2008 hebben beleefd.

 

Pascal Breyer (ING):

“De crisis bleek het ideale excuus!”

“Bij ING hebben we nooit echt grote zorgen gekend wat de winst betreft, want die bleef altijd rond het miljard euro draaien. De bestuurders van de bank namen ten tijde van de crisis en in de jaren die daarop volgden maar één woord in de mond: preventie. In 2008 deed de bank het helemaal niet slecht maar onder het mom van de crisis wou de directie anticiperen op eventuele problemen. Het onzekere klimaat dat zowat overal in de bankwereld heerste, werd dan ook aangegrepen om ‘preventief’ een aantal recurrente financiële voordelen en sociale verworvenheden te schrappen. Waarna de winst overvloedig bleef en de directie haar beslissingen kon rechtvaardigen: ze klopte zichzelf op de borst dat ze ‘zo goed’ geanticipeerd had en ‘zo’n goede’ werkgever was. De crisis bleek het ideale excuus!”

“De aankondiging van het herstructureringsplan in 2016 was een ware mokerslag voor het personeel. Er deden toen wel wat geruchten de ronde over mogelijke ontslagen, maar niemand verwachtte iets van die omvang. Opnieuw haalden de bestuurders als argument aan: ‘beter voorkomen dan genezen’. Zij het dat we het sindsdien niet meer zo goed doen. Integendeel, we mogen gerust spreken van chaos. De directie is de ganse bank tegelijk aan het herstructureren. Een heel pak ervaren mensen werd de laan uitgestuurd. Anderen zitten in hun opzeg of weten al dat ze binnen X maanden of jaren moeten vertrekken. Daarnaast werden heel wat nieuwe werknemers met maar weinig ervaring aangeworven en in een gloednieuwe structuur gekatapulteerd. Al die mensen zitten door mekaar, in een nieuwe arbeidsorganisatie die niet werkt, tegenover klanten die klagen omdat zij de gevolgen van die chaotische toestand ondergaan.”

“De werknemers stellen zich heel wat vragen en hebben het zeer moeilijk met de situatie. Ze hebben ook het gevoel dat zij het zwaarst voor de crisis hebben opgedraaid, terwijl de verantwoordelijken niet uit hun fouten geleerd hebben en er vrij goed uitgekomen zijn…”

 

Marjorie Lion (BNP Paribas Fortis):

“De crisis heeft bij iedereen diepe sporen nagelaten, niets is nog hetzelfde”

“Ik ben vakbondsafgevaardigde geworden twee maanden voor de crisis uitbarstte. Op dat ogenblik bleef de directie voortdurend sussende taal spreken. In de SA hadden we evenwel onze twijfels en zagen we in dat er iets niet klopte. De personeelsleden waren erg ongerust, velen van hen hadden in Fortis belegd via participatieplannen die door de directie waren aangeprezen. Het personeel was dus een ‘stakeholder’ van de bank. Toen de crisis kwam aanwaaien, waren de gevolgen rampzalig. In de kantoren kregen de collega’s te maken met paniekerige klanten. Ook zijzelf waren in alle staten en kregen niet genoeg informatie over wat er gaande was om de mensen te kunnen geruststellen. We kregen de indruk dat er toen niemand meer echt aan het roer stond.”

“Sinds de crisis is niets nog hetzelfde. Het personeel staat nu onder grote regelgevende druk (gedragscodes naleven, certificeringen behalen, e-learning volgen, enz.). Er wordt heel veel van hen gevraagd. En ze hebben het gevoel dat al die maatregelen rond ‘good practices’ uiteindelijk alleen maar schone schijn zijn, dat de echte verantwoordelijken voor die aardschok eigenlijk niet op hun fouten afgerekend werden... Sinds 2008 wordt het kantorennet alsmaar kleiner en diensten worden voortdurend gereorganiseerd. Er is sprake van twee soorten werknemers: de nieuwkomers van na 2008 (met een groot verloop) en zij die er tevoren al waren. Steeds meer mensen zijn langdurig afwezig of kampen met een burn-out. Ze hebben hun vertrouwen verloren door de crisis maar ook omdat alles binnen de bank de laatste tijd steeds sneller gaat: de digitalisering, de reorganisatie, de veranderingen op bestuursvlak, enz. Dat schept een klimaat van werkonzekerheid! De mensen hebben geen vooruitzichten meer. Het personeel is moe en de afgevaardigden eigenlijk ook…”

 

Christophe Ruiz Garcia (Belfius)

“Kort voor de crisis hadden de vakbonden al meermaals aan de alarmbel getrokken en gevraagd hoe de financiële toestand van de bank er voorstond. Op basis van de infomatie die we kregen van collega’s die werkten in de marktenzaal en bij de risicoanalyse voelden we dat er iets te gebeuren stond… De directie verzekerde ons dat alles onder controle was en we ons geen zorgen moesten maken. Toen de crisis uitbarstte, was het jammer genoeg te laat. De balans tien jaar later: 30% minder personeel.”

“Ook op privévlak hebben veel werknemers het zwaar gehad door de maalstroom waarin we meegesleurd werden. Er waren niet alleen de ontslagen en drastische kostenbeperkingen, maar ook de trots van de werknemers kreeg een flinke deuk. Sommigen durfden niet meer zeggen dat ze voor een bank of bij Dexia werkten. Dat naargeestige etiket heeft ons jarenlang achtervolgd. Vandaag gaat het een stuk beter. Belfius heeft zijn merkimago weten op te krikken dankzij een hele reeks maatschappelijke engagementen die concreet tot uiting komen in solidariteitsacties of duurzame ontwikkeling. De directie is heel hard gaan letten op haar externe communicatie.”

 

Share/Bookmark