Gesprek met Ann Agon:

Een confrontatie van Noord en Zuid

Je werkbezoek aan Indonesië was een leerrijke ervaring?

"Als vakbondsmedewerker sta je in België niet elke dag stil bij de vele verworvenheden van de voorbije jaren. Hier lijkt alles zo vanzelfsprekend. Met het bezoek aan Indonesië besef je pas ten volle de lange weg en de strijd die gevoerd werd."

En welke afstand er nog af te leggen valt in de zogenaamde derde wereld.

"In Indonesië staan ze inderdaad nog maar aan het begin van die weg. De realiteit voor de werknemer is er hard: minimumlonen die te laag zijn om ervan te kunnen leven, overuren zijn een must, vaste arbeidscontracten worden vervangen door losse medewerkers, vakbonden worden geïntimideerd, er is geen sociale zekerheid en zo kan ik nog even doorgaan."

Heb je gewone vakbondsleden ontmoet?

"Een van de vele persoonlijke verhalen was dat van een jonge vrouw. Ze werd als fabrieksarbeidster ontslagen precies omdat ze lid was van een vakbond. Na maanden zoeken kon ze opnieuw aan de slag in een andere textielfabriek. Maar eerst moest ze twee maanden loon betalen om er een contract te krijgen. De wereld op zijn kop. Maar ze geeft niet op. Ze blijft geloven in een toekomst. Haar omgeving steunt haar en ze zet zich nog harder in binnen de vakbond."

Er is dus hoop?

"Werknemers organiseren zich. Er worden vakbonden opgericht. Er zijn acties om minimumlonen op sectorniveau te verkrijgen. Je merkt dat er iets leeft. En ook vanuit het Noorden kunnen we hen steunen. Druk oefenen op de grote distributiebedrijven. Hen wijzen op hun verantwoordelijkheid. Samen, want solidariteit kent geen grenzen."