Ensemble on est plus forts
FR

BBTK > Nieuws > Schone kleren 2010

22-2-2010 11:12 Afdrukken

Schone kleren: weet wat je draagt!

 

 

Soms is een koopje te mooi om waar te zijn. Een oude volkswijsheid, die ook opgaat voor kleren die aan bodemprijzen in de winkels liggen. En dan hebben we het niet over de kwaliteit… Dan gaat het over de manier waarop die kleren zijn gemaakt, door werknemers in een ver land. Lange uren, lage lonen, vervuilde fabrieken… zo vult de ‘koopjeshoek’ in onze winkels zich.

 

Al 15 jaar probeert de Schone Kleren Campagne daar in België iets aan te doen. Ook de BBTK is daarin vertegenwoordigd. Het doel? De bedrijven dwingen om bij hun aankoopbeleid ook rekening te houden met de arbeidsvoorwaarden van de mensen die de producten maken. Ann Agon, die de campagne voor BBTK opvolgt, voerde daarom mee actie bij Lidl en Aldi:

Ann Agon: “Daarmee willen we de consumenten bewust maken van de oorsprong van de producten waarmee ze hun winkelkarretje vullen, maar even goed Aldi en Lidl onder druk zetten… Er is niets mis met goedkope producten verkopen, maar dat mag niet ten koste gaan van de mensen die ze maken.”

Wat heeft een Lidl in Melle te maken met de arbeidsomstandigheden in Indonesië?

Ann Agon: “Die Lidl op zich natuurlijk niets, maar het bedrijf zeker wel. Al onze supermarktketens, niet enkel Lidl en Aldi, kopen producten in zodanig grote hoeveelheden aan dat ze hun voorwaarden compleet aan de fabrikant kunnen opleggen. Als koper bepaal je alles van A tot Z: de prijs die je gaat betalen, de leveringstermijn, de manier waarop je betaalt… De fabrikant heeft bijna geen keuze om erop in te gaan. Anders plaatsen ze de bestelling gewoon bij een andere fabriek.”

En de gevolgen zijn voor de werknemers ter plekke?

Ann Agon: “Inderdaad. Aldi wil snellere leveringstermijnen? In Indonesië drijven ze de werkweek op naar 60 of zelfs 80 uur per week… Lidl wil nog goedkopere producten? De lonen van de arbeiders gaan naar beneden... De meeste grote winkelketens blijven blind voor de gevolgen van hun aankoopbeleid, vooral gericht op kosten. De mensen ter plekke betalen het gelag. Ze kunnen die verantwoordelijkheid niet langer ontlopen.”