Tijd om de sectoronderhandelingen af te ronden…

Een jaar geleden draaide het in deze kolommen vooral rond één ding: het afsluiten van het Interprofessioneel Akkoord (IPA), tussen werkgevers en werknemers op hoog niveau. Eind vorig jaar werd dat akkoord afgesloten. De crisis sloeg toen al hard toe. Daarom noemen we het akkoord ook ‘uitzonderlijk’, omdat het rekening houdt met de gevolgen van de economische ravage die dit jaar wordt aangericht. In de meeste paritaire comité’s werden al voor de zomer collectieve arbeidsovereenkomsten afgesloten. Er zijn echter nog een paar “nakomertjes”.

… in de banken lukt het

In de banken (PC 310) is er vorige week een akkoord gesloten. Het moet niet worden uitgelegd dat men in die sector zeker van ‘uitzonderlijke’ omstandigheden kan spreken. Een akkoord, gestoeld op het IPA, is dan ook mogelijk gebleken. Hetzelfde moet mogelijk zijn voor de verzekeringen (PC 307), waar een akkoord nog op zich laat wachten.

Ook in de kleinhandel en de middelgrote levensmiddelenbedrijven kondigen zich ondertussen akkoorden aan (pc's 201 en 202.01).

… maar (voorlopig) niet in alle sectoren

Daarom is het ook onbegrijpelijk dat sommige werkgevers op de rem blijven staan voor het afsluiten van sectorale akkoorden in andere sectoren. Neem het paritair comité 220, de voedingsindustrie. 38000 bedienden. Daar wil Fevia, de werkgeversorganisatie voor de sector, enkel praten over de in het IPA afgesproken € 125 en € 250 als het gekoppeld wordt aan een afspraak over nieuwe barema’s. De loonschalen waar zij over dromen komen neer op een sterke achteruitgang van de lonen van het personeel (lees meer in ons artikel op de BBTK-middenpagina). Het spreekt voor zich dat dit niet aanvaardbaar is. Maar waar het hier vooral om gaat, is dat de uitvoering van het IPA niet geblokkeerd mag worden door een sectorale discussies. Beide dossiers aan elkaar koppelen is niet meer of minder dan een uiting van slechte wil van FEVIA. Daarmee maken ze ook hun misprijzen duidelijk voor het sociaal overleg op het hoogste niveau, de zogenaamde groep van 10, waar het IPA werd afgesproken.

Wat is nog het nut van een IPA als de solidariteit tussen de ‘sterke’ en ‘zwakke’ sectoren niet meer speelt? Wij verdedigden het IPA omdat het precies in moeilijke tijden een solidariteitsmechanisme blijft tussen werknemers: iedereen recht op een minimum verhoging van de koopkracht.

Als klap op de vuurpijl: in de voedingsindustrie is er al wél een akkoord gesloten voor de arbeiders. Op basis van hetzelfde IPA en zo goed als dezelfde eisenbundel. Voor ons zijn er dus geen geldige uitvluchten meer.

… en wat met de praktische afspraken?

Ook voor de praktische uitwerking van het IPA ligt er blijkbaar nog wat werk voor de boeg. De ecocheques zijn namelijk een succes. Heel wat bedienden zullen die in november voor de eerste maal ontvangen. De schattingen lopen uiteen, maar het is niet onwaarschijnlijk dat het in de buurt van 1 miljoen gebruikers zal uitkomen. Dat betekent dus dat er voor € 125 miljoen aan cheques zullen worden gespendeerd, mogelijk nog voor eind dit jaar. De grote winkelketens treuzelen echter nog steeds, zodat het nu nog onduidelijk is waar het geld naartoe zal vloeien. Al zijn we er vrij gerust in… we kennen de werkgevers uit de handel goed genoeg: iedereen zal zijn deel van de eco-taart willen incasseren.

Myriam Delmée, Ondervoorzitter en Erwin De Deyn, Voorzitter