Waarom actie op 17 maart?
Op 17 maart voeren de bediendebonden actie voor het vrijwaren van het statuut van de bedienden en tegen het eenheidsstatuut, die vanuit alle hoeken wordt gepropageerd als de alleenzaligmakende oplossing. De timing is geen toeval:het een paar weken geleden door alle werkwerkgeversorganisaties van dit land bekendgemaakte manifest roept om reactie. En niet alleen via een persmededeling, maar via een massaal protest voor de deuren van het VBO, het verbond van Belgische ondernemingen.
De boodschap van de werkgevers is duidelijk: alle werknemers van het land (bedienden en arbeiders) hebben in toekomst nog recht op enkele weken opzegtermijn, aangevuld met een opzegpremie (ook beperkt in omvang) waarop geen belastingen en sociale bijdragen moeten betaald worden. Daarbovenop moet de activering van ontslagen werknemers nog wat verder worden aangedikt. Dat betekent dat werkzoekenden niet langer recht op werkloosheidsuitkeringen mogen hebben zoals vandaag. De onderhandelingen over de statuten hernemen dezer dagen in de groep van 10 waar de nationale vertegenwoordigers van werkgevers en vakbonden rond de tafel zitten. Het is duidelijk dat de werkgevers met voorstellen zullen komen die voortbouwen op hun uitgebrachte manifest. Het is dan ook duidelijk dat dit voor ons geen basis kan zijn voor ernstige onderhandelingen. Dat gaan wij op 17 maart duidelijk maken aan het VBO.
We betreuren dat een deel van de pers als versterker heeft gewerkt voor een deel van de academische wereld, om zo de werkgeversvisie te propageren. Om de haverklap verschijnen vrije tribunes in allerhande kranten, ondertekend door professoren allerhande. Deze zijn niet altijd even wetenschappelijk onderbouwd, maar veeleer politiek geïnspireerd. Daarom ook dat wij op straat komen. Omdat dit de enige manier is om de aandacht van de publieke opinie te vragen voor onze standpunten.
Een laatste voorbeeld ter zake gaat over het zogenaamde Oostenrijkse “rugzakmodel”. Dit wordt vooropgesteld als dé oplossing om een eenheidsstatuut te realiseren. Volgens wat kan gelezen worden in de pers houdt dit Oostenrijks systeem (ingevoerd in 2003) in dat alle werknemers sindsdien recht hebben op een beperkte opzegtermijn en daarbovenop een opzegvergoeding, waarvoor de werkgevers maandelijks een bijdrage betalen. Deze opzegvergoeding kan getrokken worden bij ontslag of kan op een rekening blijven staan tot de pensioenleeftijd. Dit zou dé oplossing zijn en het ideale beeld voor het eenheidsstatuut. Hierbij wordt nooit vermeld dat ondertussen het onderscheid in opzegtermijn tussen arbeiders en bedienden in Oostenrijk wel is blijven bestaan en dat dit rugzak-systeem in feite meer te maken had met de uitbouw van veralgemeend tweede pijler pensioensysteem dan wel met het wegwerken van het onderscheid tussen arbeiders en bedienden.
Voorbeelden uit andere landen moeten dus in hun juiste context worden geplaatst. Dat ze handig gebruikt en misbruikt worden door werkgevers en politici moet daarom tegengewerkt worden. Laat ons de zaken daarom zelf oplossen zoals het moet: de verschillen tussen arbeiders en bedienden in dit land moeten een eigen oplossing vinden via een harmonisering naar boven. Wij hebben geen boodschap aan een oplossing die voor de bedienden neerkomt op een achteruitgang. Meer rechten voor de arbeiders, niet minder voor de bedienden!