Call centers: need more hands?
We hebben maar twee handen! En toch vragen ze in een callcenter om een maximum aan flexibiliteit en inzetbaarheid. In een context van vertrekkende klanten, reorganisaties en herstructureringen, staan de werkomstandigheden onder druk. En de werkgevers houden zich niet in. In het kader van een internationale campagne, georganiseerd door UNI (Union Network International), lanceert de BBTK in gemeenschappelijk vakbondsfront een sensibilisatiecampagne. In oktober zullen onze afgevaardigden in de bedrijven jullie ontmoeten. Naast het uitdelen van een gadget (we verklappen niets), zullen ze vooral met jullie praten over de werksituatie en jullie vragen om je rechten te verdedigen.
Drie getuigenissen van BBTK-afgevaardigden maken alvast duidelijk dat de situatie van de bedienden in de sector niet eenvoudig is.
Nathalie Libertiaux - N-allo in Gosselies (bij Charleroi)
"In rechtstreeks contact staan met de klanten, dat is agressief werk. De uren, het feit dat ze je afluisteren, het tempo van het werk, het slechte humeur van sommige mensen aan de telefoon… zeer stresserend. De directie zorgt misschien wel voor ons fysiek welzijn, ergonomische stoelen, fatsoenlijke headsets, maar wat ons echt zorgen baart is de druk die op de mensen staat. Weinigen houden het langer dan 4 à 5 jaar vol. In ons Comité voor preventie en bescherming op het werk hebben we toch kunnen afspreken om de mensen 10 minuten extra pauze per dag te geven, bovenop de wettelijk verplichte pauzes van twee keer tien minuten. Dat is al een kleine overwinning. Het welzijn van de werknemers moet er echt op vooruit gaan, we hebben er allemaal bij te winnen."
Jacqueline Vanderveken - SNT (Antwerpen)
"Dag in dag uit wordt er gevraagd om langer te blijven, vroeger te beginnen of andere afwijkingen te aanvaarden. Omdat het merendeel van de medewerkers in een zeer precair statuut werkt – met o.a. veel dag- en weekcontracten – zijn er altijd wel ‘vrijwilligers’ te vinden en in dat geval, als er dus geen sprake is van opgelegde overuren of afwijkingen, hoeft het bedrijf niet de wettelijke ‘flex’-vergoeding te betalen. Welke bediende durft die extra inzet te weigeren als hij of zij hoopt om contractverlening te krijgen, laat staan vroeg of laat een vast contract? Het overleg is frustrerend – het is al bijzonder moeilijk om de minimale regels te doen naleven."
Lees ook het volledige interview met Jacqueline
Eric Dave - Transcom in Hauts-Sarts (Luik)
"Het balanceert echt op het randje van moderne slavernij. De mensen moeten naar wens kneedbaar zijn. Het bedrijf draait van 8 tot 22 u, 365 dagen per jaar. Vlak na een rush van een promotiecampagne houdt men enkel nog die werknemers over die helse werkroosters kunnen verdragen: onregelmatig, in stukjes geknipt zoals van 8 tot 12u en van 17 tot 21u… En dat allemaal in een bedrijf in een geïsoleerd bedrijventerrein. Het is zeer moeilijk om een gestructureerd leven te kunnen leiden,je vrije tijd in te vullen, vrienden te zien, avondlessen te volgen, kinderen te hebben of zelfs een lief. Dat sluit al heel wat mensen uit. Ondanks de ‘crisis’, strijden we om deze flexibiliteit te omkaderen en vaste contracten te laten invoeren, zodat mensen durven opkomen voor hun rechten."
Lees ook het volledige interview met Eric
Meer info over de UNI-campagne vind je op www.callcentreaction.org