GEEN ONTMANTELING VAN ONS BELGISCHE SOCIAAL MODEL!
De resultaten van de verkiezingen van 13 juni zijn gekend en geanalyseerd. Dat niet op dezelfde manier is gestemd in de verschillende regio’s van dit land is voor iedereen duidelijk. De PS moet gefeliciteerd worden voor haar overwinning. Wij hadden ook in Vlaanderen een linkse overwinning willen vieren. De kiezer heeft er anders over beslist en wij zullen hiermee moeten omgaan. Maar niet tegen eender welke prijs!
Dat heel wat Vlaamse kiezers voor de “hype” De Wever heeft gestemd en tegen de rest, veeleer dan voor het programma van de N-VA is ook duidelijk. Want dit programma is desastreus voor de werkende bevolking: afbouw brugpensioen, uithollen gelijkgestelde periodes voor berekening pensioen, flexibiliteit op jaarbasis, breken van de macht van de vakbonden, het regionaliseren van de loonvorming (op individuele basis en gekoppeld aan prestaties en bedrijfsresultaten) en een beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd. Als voorafname op het uiteindelijk streefdoel, de onafhankelijkheid van de regio’s (groot vraagteken: wat met Brussel?) dienen zo snel mogelijk alle sociaaleconomische hefbomen naar de deelstaten te gaan: fiscaliteit (personen- en vennootschapsbelasting), in- en uitgaven sociale zekerheid en het beheer ervan. Dit is de invulling van het zogenaamde confederaal model: deelstaten heffen belastingen en keren een dotatie uit aan de Belgische staat voor de overgebleven bevoegdheden. Wij kunnen ons niet voorstellen dat 30% van de Vlamingen hiervoor gestemd hebben! Ook wat betreft het arbeiders-/bediendestatuut is uit onze bevraging voor de verkiezingen duidelijk gebleken dat de N-VA zeker niet aan onze kant staat!
Er is nu een formateur aangeduid. Wat deze opdracht uiteindelijk zal opleveren is op het ogenblik van het schrijven van dit edito natuurlijk nog niet duidelijk. Dat zal gepraat worden over de staatshervorming, de sociaal-economische situatie en de staatsfinanciën is wel duidelijk.
Een oplossing voor de hangende institutionele problemen (die ten andere geleid hebben tot de val van de vorige regering) kan inderdaad het beste zo snel mogelijk worden gevonden. Zo wordt de komende regering niet opnieuw lam gelegd en kan die de belangrijke sociaal-economische dossiers aanpakken. Hervorming van de staat mag en kan echter niet leiden tot de afbouw van het federale karakter van de sociale zekerheid, het arbeidsrecht en de collectieve verhoudingen in dit land. Deze 3 zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en weerspiegelen de solidariteit in ons land. Wat anderen ook mogen beweren.
De Belgische staat zal de komende jaren zijn begrotingstekort moeten aanpakken. Een waarschuwing voor de komende regering: een te drastische aanpak mag een mogelijke economische heropleving niet in de wieg fnuiken. De te vinden balans tussen nieuwe inkomsten en/of minder uitgaven mag ook niet ten koste gaan van de gewone man of vrouw, of die nu werk heeft of het ongeluk heeft te moeten leven van een sociale uitkering. Zelfs Europese politici die niet tot het linkse kamp kunnen gerekend worden, spreken dezer dagen duidelijke taal: zij die de crisis veroorzaakt hebben dienen er voor te betalen.
In diverse Europese landen wordt de werkende bevolking op dit ogenblik echter ook geconfronteerd met drastische besparingsplannen. Dit is niet de juiste weg. Het nu in te vullen regeringsprogramma mag zich hierdoor niet laten inspireren. Op 29 september zal een grote Europese betoging een duidelijk nee laten klinken tegen een soberheidsbeleid. De Belgische bonden zullen deze betoging trekken. Het kan ook een eerste duidelijke reactie worden tegen het aangekondigde beleid van een mogelijke nieuwe Belgische regering. Wij zullen de komende weken/maanden de Belgische regeringsvorming daarom van dichtbij en waakzaam volgen. Wij rekenen op de progressieve partijen die deel zullen uitmaken van de nieuwe Belgische regering.